Op donderdagmiddag beginnen jij en je codeerassistent je facturatie over te zetten naar een nieuwe betaalprovider. Je spreekt het doel af, sluit de aanpak uit die downtime zou hebben betekend, corrigeert de assistent twee keer over hoe terugbetalingen worden afgerond, en stopt terwijl de laatste paar services nog over moeten. Wat de middag vooral opleverde, waren beslissingen.
Op vrijdagochtend weet een nieuwe sessie daar niets van. Je plakt je aantekeningen erin, legt de afronding opnieuw uit en ziet hoe de sessie de aanpak voorstelt die je een dag eerder had uitgesloten. Hetzelfde gebeurt als een collega de klus oppakt in Codex in plaats van Claude, en opnieuw volgend kwartaal, als je bedrijf overstapt op een nieuwer model.
Om verder te kunnen, heeft een klus vier dingen nodig: het doel, de beslissingen die al vastliggen, de correcties en wat er nog moet gebeuren. Precies dat neemt Duplex mee over sessies, agents, apps en modellen heen. Het blijft actueel als een feit verandert, en bij elk stuk zie je waar het vandaan kwam. Het werk gaat met je mee, in plaats van te wachten tot jij het opnieuw opbouwt.
De volgende sessie begint waar de vorige eindigde.
De volgende sessie begint waar de vorige eindigde.
Het grootste deel van een lange sessie is de weg naar een beslissing: opties afgewogen, concepten weggegooid, doodlopende paden ingeslagen en weer verlaten. De volgende sessie moet weten waar die weg eindigde, en zelden elke stap die nodig was om er te komen.
De gebruikelijke manieren om werk mee te nemen helpen allemaal, tot op zekere hoogte. De hele geschiedenis opnieuw erin plakken werkt goed zolang die kort is, en een notitiebestand heb je zelf in de hand. Maar iemand moet plakken, inkorten en bijwerken, elke keer weer, en de notities zijn maar zo actueel als de laatste die eraan heeft gewerkt.
Duplex geeft elke nieuwe sessie de stand van het werk in plaats van het transcript, zodat het eerste uur opgaat aan het werk zelf en niet aan het herontdekken van wat al vastlag. Als een andere agent de klus oppakt, in een andere assistent of in een agent die je bedrijf zelf bouwde, begint die op hetzelfde punt.
Bij elk stuk zie je waar het vandaan kwam: welke agent, met welk model, en wanneer. Een beslissing die op donderdag in Claude werd genomen, komt op vrijdag in Codex aan met de herkomst voor iedereen zichtbaar, zodat niemand die op goed geloof hoeft aan te nemen.
Het verschil groeit met de klus. De geschiedenis wordt met elke sessie langer, en alles teruglezen kost bij elke vraag meer, terwijl wat de volgende stap nodig heeft klein blijft.
Na een paar sessies is de hele geschiedenis lezen voor elke vraag nog goedkoop.
Je keuze van model blijft open.
Modellen worden beter, prijzen veranderen en verschillende taken passen bij verschillende aanbieders. Het model dat je beste codereviews schrijft, is misschien niet het model dat je klanten het best te woord staat, en het beste model van dit jaar is waarschijnlijk niet dat van volgend jaar. Een team dat vrij tussen modellen kan wisselen, haalt uit elk het beste.
Wat overstappen meestal lastig maakt, is alles wat rond het oude model is gebouwd. Prompts die op zijn gewoontes zijn afgestemd, voorbeelden die ervoor zijn gekozen en fine-tunes die in zijn gewichten zijn getraind, blijven allemaal bij het model waarvoor ze gemaakt zijn. Een fine-tune is een goede keuze als je één model blijvend wilt veranderen, en daar zit precies het addertje onder het gras: wissel van model, en het aanleren begint opnieuw.
Wat Duplex leert, werkt naast het model in plaats van erin, dus het gaat mee als jij overstapt. Zet een taak over naar een beter model, en het nieuwe model begint met alles wat Duplex over het werk weet: de beslissingen, de correcties en de lopende klus. Toen het werk naar een andere modelfamilie verhuisde, had Duplex helemaal geen hertraining nodig, en een gefinetunede adapter maakte dezelfde overstap in geen van de zes tests.
Het model wordt iets wat je op zijn merites kiest, taak voor taak, telkens als er een betere komt. Codereview kan op het ene model draaien en supportantwoorden op het andere, met dezelfde intelligentie naast allebei.
Elke taak past bij een ander model, en Duplex geeft elk model mee wat het heeft geleerd.
Wat met je meegaat, blijft actueel.
Werk meenemen helpt alleen als wat je meeneemt nog klopt, en feiten veranderen midden in een klus. Vorige week accepteerde je winkel retouren binnen 30 dagen, en op maandag werd dat 14. Een geschiedenis waarin beide staan, geeft vroeg of laat het oude beleid aan het model door, en het model kan niet zien dat het vervangen is.
Het gangbare antwoord is zoeken: in de geschiedenis, of in wat een geheugenfunctie heeft opgeslagen, naar wat het meest op de vraag lijkt. Zoeken is goed in het vinden van wat er gezegd is. Maar het oude beleid lijkt net zo relevant als het nieuwe, vaak zelfs meer, omdat er langer over is gepraat, en een zoekopdracht kan een feit niet onderscheiden van het feit dat het verving.
Duplex volgt de wijziging. Als een feit verandert, stuurt het oude het werk niet langer, en krijgen de volgende sessie, agent en het volgende model het actuele feit. Je ziet wat het verving, en wanneer. Op een openbare benchmark met lange geschiedenissen, waar een feit ergens in de loop van de geschiedenis was veranderd, antwoordde Duplex in 96% van de gevallen met het actuele feit.
Sessies eindigen, agents wisselen en modellen worden vervangen, en met Duplex kost niets daarvan je team zijn voortgang. Wie de klus daarna ook oppakt, in welke tool en op welk model ook, begint met het doel in zicht, de beslissingen genomen, de correcties toegepast en de oude feiten uit de weg. De tools worden keuzes die je voor vandaag maakt, en het werk wordt iets dat blijft.